arch/ive/ief (2000 - 2005)

Dr. Geert Van Moorter uit Bagdad 31 maart 21.30 u
by Bert De Belder Monday March 31, 2003 at 11:12 PM
sos.irak@skynet.be

Dagboek Dr. Geert Van Moorter per satelliettelefoon uit Bagdad 31 maart 21.30 u "Verdomme, deze was echt vlakbij!" gepost door Dirk Adriaensens.

Tweeënhalf dagen lang hadden we geen enkel contact meer met het Medical Team van Geneeskunde voor de Derde Wereld in Bagdad. De Amerikanen en Britten hebben de communicatiecentra gebombardeerd, alle telefoonverkeer met en binnen Bagdad is uitgevallen.
Vanavond belt Dr. Geert Van Moorter me plots toch, op mijn "rode lijn met Bagdad" – een gsm waarvan alleen Geert en zijn collega in Bagdad, Dr. Colette Moulaert, het nummer hebben, die dag en nacht aanstaat en die… rood is. Wat een opluchting om Geert zijn stem weer te horen! Zijn de lijnen hersteld? Neen, hij gebruikt de satelliettelefoon van een journalist. Geert klinkt rustig en minder vermoeid dan de laatste dagen. "Ik heb eigenlijk niet zoveel te melden", zegt hij. "We stellen het goed, we willen zeker nog blijven."

We bespreken eerst wat praktische zaken. Kunnen we nog een solidariteitsmissie sturen? Wat moeten ze meenemen? Kan je langs de satelliettelefoon dagboekfragmenten doorsturen? Goed nieuws: Colette heeft een chirurg bereid gevonden zich mee burgerlijke partij te stellen in het kortgeding dat StopUSA, Geneeskunde voor de Derde Wereld en S.O.S. Irak aanspannen tegen de Belgische Staat, om de wapentransporten te doen stoppen.

"Colette heeft vandaag enkele ziekenhuizen bezocht", vertelt Geert, "met een Algerijnse delegatie van chirurgen en anesthesisten die hier vandaag is toegekomen. Zij hebben een onderhoud gehad met de minister van Volksgezondheid, en konden meteen aan de slag. Ze hadden ook een vrachtwagen vol chirurgisch materiaal bij, heel nuttig."

Plots een paar doffe knallen. "This was heavy, my friend", hoor ik Geert zeggen tegen de journalist. En dan tegen mij: "Heb je dat gehoord, Bert? Ze zijn weer bezig, je kan het live meemaken! Dat zijn B52's!" Dan weer twee knallen, nog veel heviger, ik hoor ze goed door de telefoon. Geert: "Verdomme, deze was echt dichtbij, ik voel de vloer trillen. Ik zit hier op mijn knieën, met een stoel voor mijn aangezicht, als bescherming tegen eventuele rondvliegende glasscherven. De kruitdamp komt hier binnen!" En dan weer tegen zijn vriend, die zich op het balkon waagt: "Take care!" Ik hoor de sirenes van ziekenwagens. "Meld maar dat het zware inslagen waren in het zuidoosten van Bagdad. Ik ga afleggen, eens kijken of ik toch niet moet gaan helpen." De dokter haalt weer de overhand op de oorlogsjournalist.